جلسه کنی 2
استاد شریعتی و دیگر هیچ...
آقا شریعتی احسان دوستت داررررررد...
نوکر همتونم به خدااااااا
(احسان)
اینجا محل رفت و آمد استاد شریعتی بوده...
منم در فکرت ای استاد..//بر ما هم نظری کن..
این روز ها فکر من فقط فکر شهدا است آخه قراره 10 فروردین با دوستام برم راهیان نور . البته ما هیچ وقت به این سفر جنبه مادی نمیدیم.
آقا مهران همیشه از این بابت ناراحت بود که چرا در رسانه ها وقتی صحبت از این سفر روحانی میشود میگن بازدید از مناطق عملیاتی جنوب؟! آقا مهران از بچگی عاشق جبهه ها بوده اما چون سنش کم بوده نمیتونسته بره. بگذریم این اولین باری نیست که من دارم میرم منطقه تا حالا دو بار با آقا مهران و دوستان رفتبم یک بار هم با خانواده اما اون حالی که با رفقای جلسه به من دست
داده بود،قابل مقایسه با بار اولی که با خانواده رفته بودیم، نبود.این ها همه مقدمه بود تا برسیم به این که چه حس و حالی اون جا حاکمه که هرکسی که میرود عاشق میشه؟! یک داستانی هست که آقا مهران برام تعریف کرده که خود دلیلی بر اصبات این موضوع میباشد شرح داستان بدین ترتیب است:آقا مهران زمان دانشگاه یک دوستی داشت که این آقا ظاهراً با اسلام میونه خوبی نداشت یعنی اصلاً مسلمان نبود من فکر کنم بودایی بود بگذریم. یک بار که آقا مهران میخواست بره منطقه این هم اصرار میکنه که منم با خودت باید ببری؟! آقا مهران هم که اصلاً باورش نمیشد بهش میگه این جا ،جای تو نیست و به درد تو نمیخورد و از این جور حرف ها بالاخره قرار میشه دوتایی برن منطقه.
آقا مهران اونو میبره شلمچه و وقتی که بر میگردند طرف یک حال عجیبی داشت رو میکنه به آقا مهران و بهش میگه این جا که رفتیم کجا بود؟چه خبر بود؟کیا اونجا بودند؟
قضیه از این قراره که این آقا با روش هایی مختلف ذات بسیاری از چیز ها که من و شما قادر به دیدنش نیستیم رو درک میکرد بگذریم. آقا مهران هم بهش توضیح اون منطقه عملیاتی رو بهش میده بعد هم کنجکاو میشه و از او میپرسد چطور مگه چی شده؟ میگه من وقتی رفتم اونجا ، فضایی روحانی و معنوی دیدم که سرشار از بار مثبت بود!تا حالا چنین چیزی رو ندیده بودم؟!.
بله،جبهه های جنوب کارخانه ی آدم سازی بوده و هستند.خوب است هر از چند گاهی
نه به بهانه ی بازدید بلکه برای دوری از فساد و گمراهی شهر تهران سری به اینجا بزنیم. ما باید شهدا را ارج نهیم این ها ره صد ساله را در یک شب پیمودند و به سوی خدای خویش رهسپار شدند ما هم میرویم تا به وسیله ی شهدا از خدای خویش طلب مغفرت و آمرزش کنیم و گرد و غبار جهالت و نادانی را از دل هایمان پاک کنیم.
دنیا زنجیره وار است و به هم وابسته است ، همه چیز ،دریا و کوه ، خاک و درختان ، موجودات زنده،وشاید تمامی نعمت هایی که خداوند برای ما آفریده است.
انسان برای زندگی به اکسیژن نیاز دارد،ونمی تواند حتی برای یک لحظه تنفس نکند....
پس نتیجه می گیریم که زندگی ما به اکسیژن احتیاج دارد،اکسیژن از درخت تامین میشود،پس بازهم نتیجه می گیریم که زندگی ما وابسته است به یکی دیگر از نعمت های خداوند یعنی درختان...
اما آیا شما می دانید که درختان برای زندگی به چه چیزی احتیاج دارند؟ اگر حدس زدید که درختان به آب و کربن دی اکسید و خاک و...احتیاج دارند...باید بگم که اشتباه حدس نزدید...
ما دوباره به این نتیجه رسیدیم که درختان به خاک نیاز دارند،بله درسته به عواملی دیگر هم نیاز دارند اما من خاک را مثال می زنم،خاک از سنگ درست شده و سنگ هم از اجرام آسمانی درست شده ،یه موقع فکر نکنید سنگ ها مال خود زمین است چرا که خود زمین هم از اجرام بسیار بزرگ آسمانی تشکیل شده و همین سیاره زمین در گذشته های خیلی دور که حتی انسان هم به دنیا قدم نگذاشته بود بارها با اجرام آسمانی دیگر برخورد کرده و درهم آمیخته...
بنا براین به این نتیجه می رسیم که این اکسیژنی که ما برای فحش دادن استفاده می کنیم یعنی داریم محیط زیست را آلوده می کنیم و همچنین نسل آینده را به خطر می اندازیم و از آن مهمتر به خودمان ضرر می رسانیم و در حقیقت کسی که فحش یا هر حرف بیهوده ای که می زند ، این فحش یا حرف بیهوده به خودش بازتاب می شود ....بنابراین کسی که فحش داد جوابش را ندهیم چرا که اصلاً آن حرفش درست نیست مثلاً اگر می گوید بی شعور ،آیا واقعاً شما بی شعوری؟نه قطعاً نیستی پس جوابش را نده...و بگذار این فحش با چرخه طبیعت به خودش باز گردد....
علاوه بر آن در روز قیامت تمام این ها به فحش دادن ما شهادت می دهند ، از اکسیژن گرفته تا اجرام آسمانی و کهکشان ها...
این هم تقدیم به استاد گلم آقا مهران
این خاطره از استاد گلم هست
یک روز با یکی از پیشکسوتهای جنگ سرهنگ اسما عیل م معروف به کاک اسمال در باره ی امداد های غیبی صحبت میکردیم ، گفت: اوایل جنگ محافظ آیت الله شهید محراب صدوقی بودم. جوان رزمنده ای به حضور ایشان رسیدو داستان عجیبی را نقل کرد و نظر آیت آلله را در این زمینه خواست و اجازه ی نقل ماجرا را گرفت و آقای صدوقی بر این ماجرا صحه گذاشت ، و اما داستانی که جوان نقل کرد:
برای باز کردن معبر داخل میدان مین عراقیها رفته بودیم ، در حین کار پای یکی از بچه ها به سیم برخورد کرد و یک منور و چند مین منفجر شد. در نهایت هم آتش عراقیها از زمین و هوا باریدن گرفت. ترکش به پام خورد و همون جا زمین گیر شدم . از هیچکدوم از بچه ها صدا درنمیومد و فهمیدم همگی شهید شده اند. زیر آتش شدید دشمن متوسل به امام زمان شدم و مدام میگفتم : یا صاحب الزمان ، آقا کمکم کن . سفیر تیر دوشگا که از بالای سرم زوزه میکشید بر ترسم میافزود یک دفعه دیدم یک نفر از پشت سر به سمتم می آید. داد زدم: برادر بخواب، برادر مواظب باش میدان مینه؛ ولی بتوجه به جلو آمد ومن رو عقب برد و از میدان مین خارج کرد. صبح نماز صبح را به او اقتدا کردم.
با صدای بلند اذان گفت. من که هنوز نفهمیده بودم چه خبر شده گفتم آهسته تر آتیش می ریزند! ولی یاد دیشب که افتادم ساکت شدم. نماز صبح را خواندیم و تا صبح کنارش بودم . وقتی از هویتش سؤال کردم در جوابش گفت: شما متوسل به چه کسی شدی؟ حوالی غروب از من جدا شد و گفت: امشب تیم هایی از رزمنده گان به جستجوی شما می آیند و شما رو با خود می برند. این جریان رو نقل کنید. بعد از رفتنش اندوه زیای به قلبم وارد شد.داشتم همیشه در جوارش باشم. نیمه شب تیم های اطلاعات عملیات آمدند و من را با خود بردند و من از ترس تهمت و... جریان را برای احدی نقل نکردم.
در بیمارستان که بودم دیدم دلم روشن شد و همان فرد به عیادتم آمد ، پس از احوالپرسی باز هم تأکید کرد که جریان را برای رزمنده گان تعریف کنم و من خدمت شما (آیت الله صدوقی) آمدم.
